Skip to main content
Weather Data Source: Wettervorhersage Agadir 30 tage

Gepubliceerd: 07 juli 2024

Emmanuel Macron en Marokko

Artikel

“Alle premiers die ik heb benoemd hebben mij in de steek gelaten”. Zo citeerde tijdschrift L’Express de Franse president deze week in een artikel. Hij heeft er vier versleten: Eduard Philippe, Jean Castex, Elisabeth Borne en Gabriel Attal. Het tijdschrift denkt dat hij overdrijft. Hij heeft de nederlaag aan zichzelf te danken. En hij moet na de tweede ronde van 07 juli opnieuw iemand bellen. Waarschijnlijk iemand van de extreemrechts Rassemblement national (RN). Of iemand van de linkse coalitie. Met een hoge opkomst van 56,17 % volgens het Ministerie van Binnenlandse Zaken op zondag 07 juli om 17:00 uur kan het nog alle kanten op.

Na de EU verkiezingen van 09 juni schreef Macron snel nieuwe parlementsverkiezingen uit.  Hij wist dat extreemrechts ook de parlementsverkiezingen van de eerste ronde van 30 juni ging winnen. Maar ook links maakte kans. Beide formaties staan nu weer in de tweede ronde van 07 juli lijnrecht tegenover elkaar.

Macron heeft nog op 14 juni geprobeerd de kiezers bang te maken voor een naderende burgeroorlog tussen links en rechts. Dat werd hem kwalijk genomen. RN kandidaat premier Jordan Bardella reageerde dat een staatshoofd zulke taal niet in de mond mag nemen. De linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon zei dat Macron er een handje van heeft om een vuurtje aan te wakkeren.

Voor Marokko is een terugblik op de laatste jaren van zijn regeerperiode instructief. Anti Marokko tamtam in de media en op internet is nog nooit zo sterk geweest. Een opvallende zaak is de Pegasus affaire. Macron belde de koning persoonlijk op na verslagen in de media over het schandaal. De koning ontkende. Macron werd boos en zei onvriendelijk dingen maar had geen bewijs. Hij negeerde het advies van de baas van zijn eigen veiligheidsdienst. Marokko kon onmogelijk Franse ambtenaren, journalisten en politici afluisteren. Macron luisterde niet.

Hij luisterde ook niet naar het uitgebreide netwerk van diplomaten en spionnen die voor het eerst in meer dan honderd jaar hun wereldomvattend netwerk uit elkaar zagen vallen. Macron doet liever zaken met zijn mobieltje, volgens het onderzoek “Le déclassement français” van Christian Chesnot en Georges Malbrunot (2022).

Ook tijdens deze campagne verzuimde hij de wet op buitenlandse inmenging na te leven. Activisten van het extreemlinks La France Insoumise (LFI) marcheerden met Palestijnse en Polisario vlaggen op straat. Ze voeren dezelfde strijd tegen dezelfde zionisten, riepen ze. Marokkanen zijn zionisten omdat ze met joden praten. Maar Marokko met bijna een miljoen migranten in Israël praat niet alleen met de joodse staat maar ook met de Palestijnen die tevens veel hulp uit Marokko krijgen. Het land is voorstander van een tweestaten oplossing. Palestijnen hebben recht op eigen land. Maar ook de Joden hebben dat recht. Extreemlinks ruziezoekers nemen echter het niet zo nauw met de waarheid.

Volgens journalist Jérôme Besnard is de Palestijnse kwestie binnen het LFI de boom die het bos verbergt. Sommige LFI leden zijn anti Marokko agitatoren (lees: Franse Algerijnen) in dienst van buitenlandse mogendheden (lees: Algerije). Niemand die ze tot de orde roept.

Inmenging met binnenlandse aangelegenheden is ook buiten extreemlinkse kringen waargenomen. Aymeric Chauprade, voormalige EU afgevaardigde namens Rassemblement national (RN), heeft op 29 juni naar de rector van de Grote Moskee van Parijs uitgehaald naar aanleiding van een oproep aan moslims links te stemmen: “De Grote Moskee van Parijs laat helaas nog eens zien dat het een spreekbuis is van Algerije. De inmenging met interne aangelegenheden van Frankrijk is onacceptabel”.

Andere politici zoals Thierry Mariani waren hem in het EU parlement voor. In januari 2023 sprak hij het parlement toe naar aanleiding van een debat over de vrijheid van journalisten in Marokko: “Ik zal deze toespraak beginnen met te zeggen dat we samenkomen om de praktijken te veroordelen van een land dat de mensenrechten beperkt, afwijkende geluiden onderdrukt en deelneemt aan de destabilisatie van Afrika. Maar dat zou betekenen dat we het hier over Algerije hebben.” Een stukje verder in zijn toespraak: “Europees links valt altijd Marokko aan. Dan moeten we ook over Algerije praten. Maar dat doen we niet omdat we gas  krijgen.”

Anti Marokko tamtam in Europa wordt betaald door Algerijns gas. Dat mogen de Europeanen niet weten. Lobbyisten van het Franse Total Energies en het Italiaanse ENI in het EU parlement zorgen voor censuur. Beide bedrijven krijgen gas uit Algerije, het enige land dat er baat bij heeft de betrekkingen tussen Marokko en de EU te beschadigen. De oorzaak? Het militaire regime in Algiers heeft de strijd om de Sahara verloren.